Café de Maert - Arcen

STAMGASTEN – OET ’T OUG, IN ’T HERT

Placeholder for Whats App Image 2021 03 18 at 11 45 40 Whats App Image 2021 03 18 at 11 45 40

KASTELEINS

“Tom (links): “Sinds 2012 ben ik uitbater van Café de Maert in Arcen. Jelle werkt hier al sinds de opening en in 2019 is hij fulltime bedrijfsleider geworden. In de zomer moeten we het vooral hebben van toeristen. De rest van het jaar ontvangen we vaste gasten uit de buurt.” Jelle: “Er komen hier wekelijks allerlei vaste groepen. Onder andere de schaakvereniging, de dartclub, de kegelclub, de volleybalvereniging en de voetbalclub. Ze vergaderen hier of komen samen na een training of toernooi. Een aantal gasten komt meerdere dagen per week en hoort bij wijze van spreken bij het meubilair. Henk is één van die vaste gasten. Hij woont hier om de hoek en komt dagelijks langs voor een praatje en een drankje. Henk is erg handig en als in het voorjaar voor het eerst de zon schijnt, staat hij voor de deur met zijn gereedschapskist om te vragen of hij kan helpen met het terras.” Tom: “We missen het contact met onze stamgasten heel erg. Natuurlijk zie je elkaar nog wel eens maar het contact is nu totaal anders dan eerst. In november ben ik vader geworden van mijn tweede dochter: een gebeurtenis die we normaal gesproken zouden hebben gevierd in de zaak. Onze gasten leven mee met zo’n zwangerschap en mijn kinderen groeien op in het café. Mijn oudste noemt Henk bijvoorbeeld ‘ome Henk’. Als de jongste straks kan praten zal ze dat ook gaan zeggen. Zoiets zegt denk ik alles over de band die we hier hebben met onze gasten…”

Placeholder for Café de Maert Henk HOV Site 1 Café de Maert Henk HOV Site 1

STAMGAST

“Meestal ben ik drie tot vier dagen per de week te vinden bij Tom en Jelle in het café. Ik woon om de hoek en het café voelt voor mij als een tweede huiskamer. Ik woon alleen en dan is het heel fijn om een plek te hebben waar je andere mensen kunt ontmoeten. In het café wordt normaal gesproken echt alles besproken. Het lijkt er soms wel de redactie van een lokale krant. Die gesprekken mis ik nu. Sinds de tweede lockdown maak ik elke dag een wandeling. Rond deze tijd van het jaar zou je in Arcen je nek moeten breken over de toeristen maar helaas is er niets te beleven. Ik ben blij als ik af en toe iemand tegenkom tijdens het wandelen. Op de terugweg loop ik altijd langs het café en als er iemand is maken we kort een praatje voor de deur. Ik merk aan Tom en Jelle dat ze veel aan hun hoofd hebben. Ik zie een bepaalde onrust in hun ogen en dat doet me pijn. Tom is net vader geworden en zou nu op een roze wolk moeten leven, niet met zoveel lasten op z’n schouders. Zijn oudste dochter noemt me ‘ome Henk’ en ik weet dat zijn jongste dat straks ook zal gaan doen. Dat is iets wat echt helemaal vanuit Tom komt. Ik heb er nooit om gevraagd maar vind het een eer dat ik voor die jongens en hun gezinnen meer ben dan gewoon Henk. Tom en Jelle, ga zo door en blijf vooral vooruitkijken. Terugkijken heeft geen zin…”